Paxılıq məsələsinə gəlincə. Bilirsən, Avropa mədəniyyətinin son dərəcə deqradasiya olmasının əsas səbəbləri kimi, son 20-30 ildə “insanın şəxsi utanmazlığının cəmiyyət tərəfindən normal qarşılanmasının” getdikcə yayılması sayılır. Buna “məişət səviyyəsində tolerantlıq” da deyirlər. Yani 50 il əvvəl Avropada oğru, əxlaqsız yolla pul qazanan, yalancı, namusuz adam, nə qədər zəngin də olsa, nə qədər vəzifəli də olsa, nə qədər məşhur da olsa, heç bir zaman hörmətə laiq görülmürdü. Yani insana dəyər sadəcə və sadəcə şəxsi xüsusiyyətlərinə görə verilirdi. Əslində bizim dinimizdə bunu tələb edir. Amma həm müasir Avropa, həm də bizim dillərə dəstan mentalitetimizdə “özü bilər hardan qazanıb” mənfuru köklü yer teteb. Bir prokuror cavan uşaqlara pul üçün əziyyət verir, amma hamı ona hörmət edir. Çünki pulu var. Bir məmur oğurluq edir (həm də bizim cibimizdən), amma hamı “kişi qzanır da” deyir. Bir müallim şagirdləri rüşvət verməyə məcbur edir, biz “yazıqdır, ailəsinə baxmalıdır” deyirik.

Səncə bu belə olmalıdır?

ELMADDİN, bunlar tör-tökündüdürsə, gör ində qalanları nə gündədirlər. Azərbaycanda heç Vətən Millət məhfunu olan bir (1), heç bircə adam görmüsən?

Əslində bu insanlar bizə bəzi məqamlarda nümunə ola bilərlər. Hər şeylə ilə deyil, amma üstün cəhətləri təbii ki çoxdur. Gör-götür dünyasıdır, belələrini görək, nesə öyrənək.